W tle słychać równomierny warkot silnika pracującego na niskich obrotach, zlewający się z wrzaskiem ptaków kołujących nad łodzią. Całość obrazu dopełnia ośmiu mężczyzn, czterech o skórze w kolorze hebanu (członków załogi) i czterech przybyszów z centralnej Europy, wpatrzonych w ślizgające się po tafli wody kolorowe wabiki ciągnięte za łodzią. Wiedzą, czego należy się spodziewać, obserwują przynęty i wodę za nimi. Wzrok wędruje od wędek aż po horyzont, czekając na ten potworny zastrzyk adrenaliny, gdy powierzchnię oceanu, niewiadomo skąd, przetnie żywa torpeda.
Atak i jednoczesne zacięcie! Afrykański przewodnik dopada wędki niczym lampart swą ofiarę. Ułamek sekundy później wędkarz (pierwszy w kolejce) montuje pas i jest gotowy rozpocząć hol. W skrytości ducha obiecuję sobie: następnym razem ja będę o ten ułamek sekundy szybszy, sam zatnę swą zdobycz.
Widok opętanej furią skaczącej żaglicy, która na dodatek znajduje się gdzieś na końcu trzymanego w rękach zestawu, o czym nieustannie jesteśmy informowani, próbując minimalizować jej odjazdy, stawia przed oczami nowicjusza całe dotychczasowe wędkarskie życie. Szczupaki, trocie, sumy, jakże do tej pory pożądane, wielbione i kochane, bledną. Pierwszy wyskok holowanej własnoręcznie ryby z rodzaju billfish jest jak ukąszenie przez malarycznego komara. Nie można się z malarii wyleczyć, można ją tylko zaleczyć. Tak jest też z big game – to choroba. Nieuleczalna choroba. Jej objawy – zgodnie z prawdą głoszoną przez starszych: lecz się tym, od czego chorujesz – można zwalczyć tylko przez big game.
Tuż przy łodzi ryba powtarza serię skoków. Nie wolno Wam przegapić tego widoku. Tylko wtedy naprawdę zobaczycie, jaka jest piękna. Jej płetwa grzbietowa przypominająca żagiel jest koloru lawendy, a turkusowe boki przecinają błękitne pasy. To furia. Pod koniec walki lawenda zamienia się w czerń, a turkus w złoto. Po podebraniu do łodzi ubarwienie w ciągu kilku sekund traci intensywność; zdobycz staje się szara i smutna.

Ciąg dalszy artykułu Macieja Króla w najnowszym numerze WMH.