Należy również wspomnieć o bliskim krewniaku grążela żółtego. Jest nim o wiele rzadziej występujący grzybień biały (lilia wodna, nenufar), który różni się od grążela pięknymi białymi kwiatami i nieco innym kształtem liści.

Takie miejsca radują serce i duszę karpiarza, bo grążele to pewne na 100% karpiowe bankówki.  Wśród nich lub w ich bliskości okresowo, a najczęściej na stałe przebywają karpie, nierzadko te najstarsze, najbardziej płochliwe okazy. Grążele to naturalne środowisko różnego rodzaju żyjątek. To swego rodzaju karpiowa „restauracja” z bogatym w białko różnorodnym menu. Dna, na którym rosną kapelony, są żyzne, piaszczysto-muliste lub muliste. Głębokość takich miejsc to najczęściej 0,5–2 m. Takie płytkie, zarośnięte zatoki szybko się nagrzewają. Wiosną, gdy liście nenufarów są jeszcze schowane pod wodą, pojawia się naturalny pokarm, a wraz z nim pierwsze wiosenne karpie. Obszary te obfitują nie tylko w mnóstwo pożywienia dennego, ale także w ślimaki, którymi karpie będą się objadały, zasysając je z łodyg i liści. Smacznymi i pożywnymi kąskami będą też wszelkiego rodzaju jadalne owady fruwające, a także żyjątka pływające po powierzchni wody wśród liści grążeli. Takim łatwym do zdobycia jedzonkiem, którym cyprinusy nie pogardzą, są wpadające do wody jętki i chrabąszcze spadające z drzew.

Wśród nenufarów ryby mają zapewnione różnorodne pożywienie od wiosny aż do jesieni. Nie muszą się zbytnio natrudzić, aby się najeść do syta. Duże, rozłożyste liście tej rośliny w upalne letnie dni dają rybom cień; są jakby parasolem przeciwsłonecznym. Falując pod wpływem ruchów wody, dotleniają górną jej warstwę. Ma to duże znaczenie, zwłaszcza podczas gorących dni, gdyż karpie mogą wówczas przebywać tuż pod lustrem bardziej w ten sposób dotlenionej wody.

Grążele zapewniają cyprinusom schronienie, dają poczucie bezpieczeństwa i względny spokój. Zatoki z grążelami to miejsca, w których karpie uwielbiają przebywać. My – karpiarze – również uwielbiamy takie zatoki. Jesteśmy pewni, że są­ w nich karpie i możemy je łowić z marszu, bez długotrwałego zanęcania.

Ciąg dalszy artykułu Darka Burzymowicza w najnowszym numerze WMH.