Nad brzegiem czystego leśnego jeziora powoli zapada zmrok. Myślę sobie, że to dobrze, bo przynajmniej nikt nie widzi, co wyprawiam ze swoimi dwoma wędziskami. Gdyby mnie ktoś zobaczył, to prawdopodobnie pomyślałby, że jestem jakimś nowicjuszem, który nie za bardzo rozumie, jaka jest różnica między łowieniem metodą gruntową a spinningowaniem. Tymczasem stosowana przeze mnie metoda, polegająca na prowadzeniu skokami zestawu z ciężarkiem gruntowym i przynętą w postaci fileta, jest niezmiernie skuteczna podczas łowienia sandaczy.

Pierwsze pytanie, jakie się nasuwa, to dlaczego łowię na filety, a nie na martwą rybkę? Nie mam nic przeciwko przynęty w postaci „trupka” i często z niej korzystam. Ma ona jednak pewną istotną wadę. Otóż podczas jej stosowania zdarza mi się stosunkowo dużo chybionych brań. Sandacze chwytają martwą rybkę, ciągną kawałek i... rezygnują. W rezultacie po zacięciu nie mam ryby na haku. Stawiam więc na filet z miękkiego mięsa ryby spokojnego żeru. Ta przynęta mieści się w całości w pysku sandacza i już po kilku sekundach od brania mogę wykonać skuteczne zacięcie.

Drugie istotne pytanie brzmi: jaki sens ma łączenie obu metod i dlaczego nie stosuję jednej z nich w czystej formie? Otóż obie te metody mają pewne wady. Kiedy spinningujemy, przynęta przemyka czasem zbyt szybko przez łowną strefę i sandacze nie zdążą przystąpić do ataku. Z kolei w metodzie gruntowej spoczywa ona przez długi czas w jednym miejscu i tracimy szansę na aktywne poszukiwanie sandaczy i skłonienie ich do ataku na poruszającą się przynętę.

Ciąg dalszy - w najnowszym numerze WMH.