Środek zimowego sezonu jest z kolei okresem, w którym ryby, a zwłaszcza okonie, zachowują się bardzo kapryśnie. I właśnie teraz nadchodzi moment, w którym duże garbusy stają się osiągalne dla wędkarzy. Marzec zwiastuje zbliżającą się wiosnę, ale ostatnie lody świadczą o trwającej wciąż, choć kończącej się zimie. To doskonały czas, żeby zapolować na największe garbusy. Największe, czyli ryby powyżej kilograma, a przy odrobinie szczęścia można będzie się pochwalić okazem półtora-, a może nawet dwukilogramowym. Polując na grube okonie, używam zestawów przeznaczonych do łowienia mormyszką. Zwykle na wyprawę zabieram dwie wędki. Obie mają 60 cm długości, różnią się natomiast ugięciem. Wędki uzbrajam w małe kołowrotki specjalnie zaprojektowane do tej metody. Jakość kołowrotka ma niebagatelne znaczenie. Z uwagi na małą amortyzację wędek podlodowych oraz cienkie żyłki większość obciążenia po nagłym zrywie ryby przejmuje na siebie hamulec kołowrotka. Delikatniejszą wędką łowię z żyłką 0,12 mm, natomiast mocniejszą – z żyłką 0,14 mm. Najlepsze żyłki do łowienia spod lodu to te przeznaczone do robienia zestawów w wyczynowym wędkarstwie spławikowym. Żyłki te są miękkie, a podane przez ich producentów średnice są zgodne z rzeczywistością. Niektórym wędkarzom może się wydać, że te żyłki są zbyt grube do finezyjnego łowienia mormyszką (przypominam, że nastawiamy się na duże okonie). Ryby o masie półtora kilograma walczą bardzo zaciekle, nierzadko kilka minut. Zbyt cienka żyłka może się okazać za słaba w starciu z wyrośniętym garbusem.

Ciąg dalszy rozważań Michała Krzyżanowskiego o sprzęcie i technice połowu okoni na ostatnim lodzie znajdziesz w najnowszym wydaniu WMH.

Zobacz też inny artykuł o łowieniu pod lodem.