Wielu wędkarzy do dzisiaj nie docenia użyteczności różnorakich podpórek. W razie potrzeby najzwyczajniej wycina je z nadbrzeżnej wikliny. Pomijając fakt, że taka praktyka jest zabroniona, to podpórki te nie nadają się do wędkowania, bo grożą zerwaniem żyłki, a przede wszystkim nie ułatwiają wędkarzowi życia. Podpórki zaś powinny ułatwić sprawne zorganizowanie stanowiska i umożliwić ułożenie wędziska w sposób optymalny względem wody. Najogólniej podpórki możemy podzielić na przeznaczone do wędek spławikowych i do wędek gruntowych. Zakłada się, że wędkę spławikową należy cały czas trzymać w rękach. Oprzeć ją można jedynie częściowo, np. łowiąc przystawką. Wtedy górną część wędziska można oprzeć na podpórce, a dolnik trzymać w ręce. Podobnie zresztą łowi się odległościówką, gdyż trzymanie wędziska bez podpórek szybko męczy wędkarza i powoduje niestabilność zestawu. Do wędek spławikowych znakomicie nadają się głowice szerokie, lekko zagłębione, niekoniecznie ze środkowym wcięciem. Na taką głowicę można szybko odłożyć wędzisko, nie patrząc na podpórkę. To bardzo praktyczne rozwiązanie.

Niezmiernie istotną rolę odgrywa drążek (czasem zwany sztycą), jego długość i rodzaj końcówki. Kompletując podpórki, należy dbać, aby wszystkie głowice i drążki miały jednakowy gwint. Tylko wtedy będziemy mogli dowolnie złożyć podpórkę umożliwiającą nam zainstalowanie wędziska w specyficznym miejscu na brzegu. Do delikatnego łowienia w kanałach zwykle wystarczają krótkie jednoczęściowe podpórki, a jeśli wybieramy się na jeziora, stawy, żwirownie lub rzekę, najpewniej przydadzą się długie teleskopowe drążki (160 cm). Używam bardzo solidnych drążków z końcówką w kształcie śruby, dzięki niej podpórka łatwo się wkręca bez mała we wszystkie rodzaje podłoża i solidnie trzyma. Wiele kłopotu sprawia twardy umocniony betonem brzeg zbiornika zaporowego, na dodatek nie wolno w niego wciskać żadnych podpórek. Wtedy używam wysokiego dwusegmentowego trójnoga, do którego wkręcam potrzebną głowicę. Dzięki temu jestem w zgodzie z przepisami i mogę instalować wygodne stanowisko, choćby na płytach betonowych. Takie trójnogi ratują mnie również podczas łowienia w wyjątkowo żwirowatych rzekach, jak Dunajec, Poprad czy San. Nie łudźcie się – w tamtejszy żwir na pewno nie wejdzie Wasza podpórka, choćby była z jakiegoś kosmicznego stopu tytanu.
Do łowienia gruntowego stworzono wiele przydatnych głowic. Ich zadaniem jest utrzymanie wędziska poddanego dużym naprężeniom. Jeżeli użyjecie głowicy szerokiej, płaskiej i płytkiej, to nurt rzeki ściągnie Wasze wędzisko. Podobnie jest z lekkim wędziskiem quivertip – może je zdmuchnąć mocniejszy podmuch wiatru, nie mówiąc już o tym, że nie będziecie w stanie utrzymać odpowiedniego naprężenia zestawu, bo wędzisko będzie się zsuwało po gładkiej i płytkiej głowicy. Wtedy z pomocą przyjdą głębokie widełki ze szczeliną na żyłkę lub szeroka głowica z głębokim środkowym wcięciem. Jej nieco droższa wersja ma śrubowy przegub, którym możemy regulować jej pochylenie, co w wielu przypadkach ułatwia utrzymanie wędziska w odpowiednim położeniu. Do łowienia czułymi feederami i quivertipami opracowano również ogromnie przydatną, choć mało popularną u nas głowicę – bardzo szeroką z licznymi profilowanymi rowkami i z przegubem śrubowym lub zatrzaskowym. Wiemy, że gdy ryby nie biorą, to co pewien czas przesuwa się zestaw o kilka centymetrów, co w końcu pobudza ryby do żerowania.

Michał Rutecki
Fot. archiwum, O.Portrat