TAKTYKA I TECHNIKA
Gdyby ktoś mnie zapytał, jak złowić głowacicę, odrzekłbym bez chwili wahania: konsekwentnie, cierpliwie i z uporem maniaka! Nie "skakać” po rzece dzień w dzień po coraz to nowych miejscach, licząc, że może w końcu, gdzieś tam... szczęście się do nas uśmiechnie. Moim zdaniem najkorzystniej jest skupić się na jednym konkretnym łowisku lub fragmencie rzeki. Najlepiej takim, gdzie presja wędkarska jest niewielka ze względu na różnego rodzaju niedogodności – np. trudny dojazd, dojście czy też mocno utrudnione lub ograniczone poruszanie się i wędkowanie w obrębie łowiska. Radzę zadać sobie trochę trudu i znaleźć takie swoje miejsce w rzece, w którym – w przeciwieństwie do miejsc powszechnie znanych i codziennie obleganych przez wędkarzy – nie panuje tłok, a głowacice nie są skłute i systematycznie płoszone. Warto skupić szczególną uwagę na miejscach dość niepozornych, jak np. niezbyt imponujący dołek czy rynienka lub „warkocz” nurtowy za samotnym głazem, gdzie jest chociażby nieco ponad metr wody. Każde nowe miejsce należy dobrze rozpoznać, sprawdzając, którędy tam dojść, jak jest głęboko, jak układa się nurt, jak są rozlokowane nurtowe przeszkody (bloki skalne, głazy, duże kamienie), gdzie stoi drobnica i skąd najlepiej rzucać przynętą, aby w późniejszym okresie, łowiąc tam przy słabej widoczności (brzask, zmrok), czuć się pewnie i bezpiecznie.

Wiele także zależy od tego, jak zaprezentujemy przynętę i poprowadzimy ją w wytypowanym łowisku. Wobler mający sprowokować głowacicę do ataku powinien się poruszać jak najwolniej! W związku z tym w miejscach szybkich nurtowo korzystne są rzuty przynętą na ukos (pod kątem ostrym) w dół rzeki i sprowadzanie jej na napiętej żyłce w poprzek nurtu.
Jeżeli to możliwe, dobrze jest wejść w wodę i ustawić się w nurcie tak względem obławianego łowiska, aby można było przytrzymać przynętę w miejscach, gdzie się spodziewamy obecności głowacicy. Uderzenie ryby następuje zwykle w momencie wpływania przynęty w jej stanowisko albo kiedy przytrzymywana stoi w miejscu. Następnie ściągamy wobler do siebie obrzeżem wypłycenia i pograniczem spowolnień nurtowych, ponieważ w tej strefie wody chętnie przebywa znaczna część białorybu i głowacice często tu polują.
Natomiast w wartkich, głębokich i szerokich rynnach korzystnie jest łowić w poprzek nurtu, rzucając wobler na krawędź po drugiej stronie rynny i sprowadzając go bez zwijania żyłki, na uniesionym do góry wędzisku. Przynęta pracuje wówczas pod naporem wody, bez kręcenia kołowrotkiem.
Spowolnione nurtowo płanie obławia się na trzy sposoby. Tam, gdzie na płani utrzymuje się jeszcze wyraźny warkocz nurtu, wobler zarzuca się ukośnie w dół, z nurtem wody. Dalej, im uciąg nurtu jest słabszy, zarzuca się bardziej w poprzek rzeki. Na końcu płani, w miejscu, gdzie nurt jest już najsłabszy, zarzucamy przynętę ukośnie pod prąd i jak najwolniej ściągamy z prądem. Tak samo łowi się w głębokich, najbardziej obleganych przez wędkarzy „baniach”.
Wobler, nawet w głębokich miejscach, korzystniej jest prowadzić nie za głęboko, dzięki czemu zapobiega się częstemu zakleszczaniu przynęty między kamieniami i jednocześnie chroni się ją przed zaczepami i rwaniami. Głowacicy natomiast, jeśli nie żeruje, i tak nie uda się złowić, gdy zaś poluje i ma ochotę zaatakować przynętę, to ma pod obstrzałem całą głębokość wody i schwyci wobler w każdym miejscu.

PROBLEM ZACIĘCIA I HOLU
Porządne zacięcie głowacicy nie zaszkodzi, jednak na pewno nie ma takiego znaczenia, jak sądzi część wędkarzy łowiących te ryby. Dowodzi tego chociażby przypadkowe łowienie głowacic na mniejsze przynęty pstrągowe. To prawda, że głowacica ma twarde podniebienie i potrafi niezwykle mocno zacisnąć szczęki na przynęcie, co faktycznie często utrudnia skuteczne zacięcie i pewny hol. Jest jednak na to rada – nie należy używać zbyt dużych woblerów. Głowacica atakująca mniejszą przynętę nie chwyta jej w poprzek czy w pół, zaciskając na niej szczęki, lecz chwyta ją w całości, „zamykając” w paszczy, co przy dużej przynęcie jest bardzo często niemożliwe. Jeżeli cały wobler z kotwiczkami znajduje się w paszczy ryby, to szansa skutecznego zacięcia jest niemal stuprocentowa i z wędki ryba schodzi bardzo rzadko, jedynie w przypadku zerwania żyłki lub rozprostowania kółek łączeniowych czy kotwiczek.
Głowacicy nie należy także holować zbyt gwałtownie, ponieważ im większy stawia się jej opór, tym ostrzejsza jest jej reakcja! Kiedy jest holowana łagodnie, to zachowuje się spokojnie, nie wyczyniając żadnych szaleństw, rzadko też puszcza trzymany w pysku wobler.

Andrzej Konowrocki
Fot. autor, O. Portrat